Αυτή είναι μια Ford Country Squire του 1976.
Δε μ' αρέσει.
Μεγάλο αμάξι, καίει πολύ,
έχει χαζά πάνελ από ψεύτικο ξύλο στο πλάι.
Είναι μοντέλο LTD. Δηλαδή "περιορισμένη" έκδοση.
Ξέρετε τι θα πει αυτό;
Πόσα απ' αυτά τα ρημάδια μπορούμε να πουλήσουμε. Αυτό μόνο.
Το σιχαίνομαι ακατάπαυστα, αλλά το οδηγώ,
γιατί ανήκει σε μια πολύ ιδιαίτερη φίλη μου.
Μόνο γι' αυτό το φιλοξενώ.
Μόλις το αγόρασε. Δεν καταλαβαίνω γιατί.
Αλλά θα μάθω σήμερα.
Σ' ένα νέο επεισόδιο του Κωμικοί Πάνε για Καφέ…
με τσαντίλα.
Καλέσατε την υπηρεσία κωμικών με καφέ;
Ασταμάτητα! Επιτέλους το σήκωσαν!
Δε χωράει στο μυαλό μου πόσο υπέροχο είναι!
Σε τι είναι υπέροχο;
Έχει πάρα πολύ γυαλί.
Σ' ένα τέτοιο μεγάλωσα.
Περνούσα πολλές ώρες εδώ πίσω.
Θεέ μου, μύρισε! Βενζίνη.
Αυτά τα παλιά, μεγάλα αμερικάνικα αμάξια
μυρίζουν λίγο βενζίνη, τρελαίνομαι.
Κι έχει τόσο χώρο! Τα παιδιά μου θα πάθουν.
Φυσικά έχει χώρο. Άπειρο!
Κι έχει και αποθηκευτικό χώρο.
Ναι, για να σε χτυπούν τα πακέτα στην απογείωση.
Ακριβώς!
- Σου αξίζει μάλλον. - Ναι.
Ωραίο κάθισμα, έλα! Το 'νιωσες;
Στον λόγο μου, δεν το πιστεύω! Είμαστε εδώ μέσα κι είναι δικό μου!
Γεια, τι λέει; Πώς σου φαίνεται το αμάξι;
Μάλλον είναι ώρα για το χαζό σόου
Με τους κωμικούς και τα αμάξια
Που γελούν με σπόρους καφέ
Όλο πίνουν κι αναδεύουν Φορώντας τζιν
Οπότε μέσα θα μπω
Δε χρειάζεται να πάω μακριά
Καμιά φορά και στη σκηνή βγαίνω μπλαζέ
Αν δεν πάω με το αμάξι για καφέ
Βάλε… Να το ακούσω.
Μικρή, αυτός ο ήχος ήταν η μουσική υπόκρουση της ζωής μου.
Τόσο δυνατός! Θυμάσαι πόσο δυνατό ήχο είχε το φλας;
Τώρα δεν έχουν καν ήχο.
Λατρεύω κάθε παράνοια με αμάξια.
Έχω καλές αναμνήσεις σ' ένα παρόμοιο.
Συναισθηματικές. Μερικές τις νοσταλγώ.
Πολύ σημαντικές στιγμές στη διάπλασή μου.
Ομολογώ, πάντως, ότι μου ψιλοαρέσει να το οδηγώ.
Ένιωσες πώς πέρασε τα σαμαράκια; Γλυκά!
Φυσικά. Νιώθω, βλέπω και ξέρω τα πάντα.
- Το ξέρω. - Εμείς οι δύο έχουμε πλάκα μαζί.
Έχουμε και οι δύο μια υπεραντίληψη.
- Για τα μικρά. - Τα ασήμαντα και…
Γείτσες.
Παλιά εδώ είχαν χαρτομάντιλα.
Ή σου τα έβρισκε η μαμά σου.
Η Νέα Υόρκη πάει στη δουλειά. Ωραίο, ε;
Υπέροχο!
Κοίτα αυτήν. Κυρία. Στις ομορφιές της!
- Σ' αρέσει η βόλτα ως τώρα; - Πολύ.
Πολύ γυαλί! Βλέπω!
Σχεδόν κανένα εμπόδιο, όλη τη 14η Οδό!
- Σκεφτόσουν… - Ουρανός!
Οικογενειακή βόλτα.
- Οι βαλίτσες από πάνω. - Ναι.
Τα παιδιά με πίνακα Γράψε-Σβήσε ή "Βρες τη Λέξη".
Νερομπογιές… να βρέχεις το πινέλο μόνη σου.
- Στο τούνελ πάμε; - Ναι.
Εγώ θα έστριβα.
Αριστερά στην Μπλίκερ, στη 10η Οδό,
κι ευθεία τη 10η ως μετά την 3η Λεωφόρο,
και θα 'βγαινα στο τούνελ από κει.
- Από δω πάμε. - Εντάξει.
Αλλά την επόμενη φορά,
μ' αυτό το αμάξι, με ίδιο ντύσιμο, θα πάμε όπως λέω εγώ.
Πλάκα κάνω.
- Πεινάω πολύ. - Συγγνώμη.
- Σοβαρά, θέλω καφέ. - Θες να πάω…
Ευχαρίστως να πάω. Να, έχει εκεί καφέ…
Αυτήν κοίτα! Κούκου! Πόσο πιο μεγάλο αμάξι θες;
Να το συζητήσουμε. Πώς τον θες τον καφέ;
- Κάτσε, έρχομαι. - Όχι, πρόσεχε το αμάξι.
Αν πάθει κάτι, δε θα σε συγχωρήσω.
- Τι σου λέει; - Αμάξι για ψώνια. Καλό.
Για ψώνια πας με οτιδήποτε.
Ποια έχει το αμάξι;
- Γεια. - Γεια.
Έναν μικρό καφέ για τον κύριο;
Μαγνητίζει το βλέμμα, ε;
Ο πατέρας μου είχε πολλά τέτοια.
- Έχουν αξία τώρα. - Ναι.
- Να σου το κρατάω; - Ναι, ευχαριστώ.
Η παλιά ποτηροθήκη: άνθρωποι.
Η ποτηροθήκη ορίζει τον πολιτισμό μας.
Δε σφίγγω κάτι.
Με ρωτάνε "Δεν έχει ποτηροθήκη εδώ; Παρανοϊκό!"
Και το ανακάλυψα πρώτη φορά στο Amazon.com.
Έχουν "παραγγελία με ένα κλικ". Και τέλος!
Δεύτερο κλικ; Ούτε καν το θέλω πια.
"Όλη μέρα θα κλικάρω;"
"Κάντε το 'Με ένα κλικ', αλλιώς έφυγα!"
Έχει ενδιαφέρον, σκέφτομαι την τηλεόραση.
Μια εποχή έπρεπε να σηκώνεσαι, να πηγαίνεις,
να αλλάζεις κανάλι και να ξανακάθεσαι.
Αυτό έκανες, και καθόσουν να δεις την εκπομπή.
- "Κάτσε να δούμε τι λέει". - Ναι.
Αλλά κάποια πράγματα, λυπάμαι που δεν τα 'χουν τώρα τα παιδιά μου.
Το πώς επικοινωνούσαμε μεταξύ μας.
Το βούισμα στο τηλέφωνο.
Την προσμονή που μεγάλωνε όταν τον άκουγες.
Ναι, ναι.
Να 'ρχεται ο άλλος σπίτι σου, γιατί μιλούσες ατέλειωτα.
Έξω φρενών, μια φίλη της μητέρας μου!
"Την Μπάρμπαρα!
Ξέρω ότι είναι στο τηλέφωνο, τρία τέταρτα 'μιλάει'!"
Κάτι τέτοια μού λείπουν πραγματικά.
Εμένα τα πάντα!
Δεν μπορώ να το αποτινάξω, αλλά νιώθω ότι πρέπει να είναι ναρκισσισμός.
Μεγάλωσα στα προάστια. Δε μ' άρεσε.
Πάντα ήθελα την πόλη.
Τώρα; Θέλω να μένω στα προάστια.
Θες να θέλουν τα παιδιά σου να αποδράσουν, όπως εσύ.
Όχι, θέλω απλώς να ζήσουν από την αρχή τη δική μου ζωή.
- Ναι. - Είναι ναρκισσισμός.
Ο Μάθιου λέει μια ωραία ατάκα για όταν δίνεις στο παιδί σου κουτάλι.
Σκέφτεσαι "Τι ωραίος μπαμπάς είμαι!
Δείτε, δίνω στο παιδί μου κουτάλι".
- Όντως, το σκεφτόμαστε. - Ναι.
Γιατί είμαστε τόσο φρικτοί γονείς;
- Θεέ μου. Λες να είμαστε φρικτοί; - Νομίζω.
Να, κοίτα! Γιατί ταράζεσαι τόσο;
Αφού ήδη έχεις ξεπεράσει με χίλια τη μητέρα σου.
Αλλά, στο παιδί σου, δεν αρκεί.
Εμείς εδώ τώρα μιλάμε περισσότερη ώρα για το να είσαι γονιός
απ' όσο το συζήτησε η μητέρα σου σ' όλη της τη ζωή.
- Δεν προλάβαινε. - Δε νοιαζόταν!
Συν ότι ήταν πάντα έξαλλη.
Κι είχε λόγους!
"Θα σε μπατσίσω!"
Θυμάμαι να μου λέει: "Θα φας μπάτσα!"
Αυτό έλεγε.
Ο Σιφ λέει "Δεν έχουν πονοκέφαλο.
Οι μάνες έχουν ημικρανία".
Αλλά όχι επειδή ουρλιάζουν εννιά ώρες τη μέρα, ε;
- Σ' άρεσαν ποτέ οι μοτοσικλέτες; - Είχα πολλές.
Και καιγόμουν, μικρός, από τη σκέψη:
"Ή με τις μηχανές θ' ασχοληθώ ή με τα σπορ αμάξια.
Πρέπει ν' αποφασίσω ποιος και τι είμαι.
Και θα καθοριστεί από το πώς μετακινούμαι".
Κι ήταν ένας υπάλληλος του μπαμπά μου, μηχανόβιος.
Και μια μέρα ήρθε, με δυνατή βροχή,
κι ήταν όλος μούσκεμα.
Και τον κοίταξα. Ήμουνα γύρω στα 17 και του είπα,
"Σήμερα δε θα 'θελες να 'χεις αμάξι;"
Και λέει "Μπα. Μόνο να μην έβρεχε".
Πω πω!
Θυμάσαι το Then Came Bronson με τον Μ. Παρκς;
Ένα υπέροχο σίριαλ του '70 με έναν αντιήρωα.
Θα σου πω την εισαγωγή αυτολεξεί.
Εντάξει.
Ήταν ο Στιβ ΜακΚουίν της τηλεόρασης.
Σταματάει στο φανάρι, έτσι άρχιζε πάντα.
Ένας με τέτοιο αμάξι σταματά δίπλα του.
Φοράει κυριλέ καπέλο στιλ Ντον Ντρέιπερ.
Κοστουμιά, σύζυγο, παιδιά, καλή δουλειά… εγκλωβισμένος.
Του λέει "Πού πας;"
Για πού το 'βαλες;
Λέει "Ξέρω γω; Όπου με βγάλει, μάλλον".
Ξέρω γω; Όπου με βγάλει, μάλλον.
Καλά!
Λέει ο άλλος "Θα 'θελα να 'μουνα εσύ".
Θα 'θελα να 'μουνα εσύ.
Και λέει ο Μάικλ Παρκς: "Ναι; Τι να πω, κουράγιο".
Κουράγιο.
Και γκαζώνει και φεύγει.
Ό,τι πιο μουράτο έχω δει!
Παλιά είχαν μια ταμπέλα στα κτίρια στη Νέα Υόρκη,
που βασικά έλεγε, "Απαγορεύονται Ιρλανδοί, αρτίστες…"
- Τι; - Ναι.
"Απαγορεύονται οι Ιρλανδοί";
Καλά, ίσως το μεγαλοποιώ λίγο.
"Αν είστε αρτίστες, άντε γεια".
- Αρτίστες; - Ναι.
Ιρλανδοί… και αρτίστες.
Υπήρχε μια τάξη ανθρώπων που θεωρούνταν κατώτεροι…
Ιρλανδοί αρτίστες.
- Θεός φυλάξοι αν ήσουν Ιρλανδός. - Οι πιο ποταποί!
Και αρτίστες.
Δεν επιτρέπεται πια. Δεν είναι πολιτικά…
Οι Ιρλανδοί αρτίστες είν' αποδεκτοί πια.
Άκου τι σκεφτόμουν.
Μπορεί να 'φτιαχνα λιωμένο τυρί σε ψωμί σικάλεως.
Πρώτη φορά ακούω την έμφαση στο "ψωμί" κι όχι στο "σικάλεως".
- Κατά λάθος. "ΨΩΜΙ σικάλεως". - "Ψωμί".
"Θέλω ψωμί ΣΙΚΑΛΕΩΣ". Αυτό, ναι.
- Όχι "ΨΩΜΙ σικάλεως". - Ψωμί…
Αυτό δεν το 'χω ακούσει.
Πώς το διέδωσε; Πώς…
Καλή ερώτηση. Θα σου πω.
Ο παγωτατζής! Δεν κάνω πλάκα.
- Το ακούς; Να τος! - Ναι.
Να ένας ήχος που συμπίπτει με αυτό το αμάξι!
Αλλά με μια διαφορά.
Ήταν μόνο για τα άλλα παιδιά. Εμείς όχι!
- Δεν τρώγατε παγωτό; - Μόνο βιομηχανικό.
Ίσως μια φορά στους 2-3 μήνες.
Κι εξαφανιζόταν σε 24 ώρες.
Κι η μαμά να φωνάζει: "Ποιος έφαγε όλο το παγωτό;"
Να 'ξερες πόσο χαίρομαι,
όταν οδηγώ εκεί όπου μεγάλωσα.
Φαντάσου τι σήμαινε αμάξι ή μηχανή, όταν ζούσες σ' ένα τέτοιο μέρος.
Σαν να 'χες φτερά.
Τι ρόλο είχε η μάνα σου στη ζωή σου;
Κάνατε τον διάλογο "Πώς τα πέρασες σήμερα;"
- Όχι. - Έβαζε μουσική;
- Τσα-τσα. - Και τη μέρα;
Πώς απασχολούνταν; Δεν έβαζε τηλεόραση;
- Όχι. - Ούτε ράδιο;
- Όχι. - Πω πω.
Να κάθεσαι έτσι, σε σιωπηλό σπίτι;
- Σε αγκάλιαζαν; - Όχι.
- Φιλιά; - Όχι.
Την έβλεπες να χαμογελά;
Ποτέ στη ζωή μου δε μου τα ρώτησαν αυτά!
Έχω περιέργεια.
Και κοίτα… αυτό το σπίτι φαίνεται παλιό!
Κλασική κοτοσαλάτα; Σίζαρ;
- Έχεις προτίμηση; - Λορεάλ!
Γεια σας.
- Γεια! - Πώς πάει;
Θα πιείτε κάτι;
- Σοκολάτα με σόδα. - Κι έναν καφέ, παρακαλώ.
- Πίνεις καφέ όλη τη μέρα; - Όλη.
- Θα μου 'φερνε στρες. - Μ' αρέσει το στρες.
ΣΙΡΟΠΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ
Λιωμένο τυρί σε ΨΩΜΙ σικάλεως.
- Έχετε ΨΩΜΙ σικάλεως; - Ψωμί σικάλεως.
Ίση έμφαση.
Λέω στα παιδιά
το "Δεν ξέρει πού να κοιτάξει".
Για πες το.
Έχεις ακούσει την ιστορία: "Παίρνω, που λες, στο τρένο".
Ναι.
Κι αυτός… "Όχι, βασικά, δεν ήταν εκεί".
"Κατεβαίνω τον δρόμο…"
Και κοιτάς εκεί που αυτός…
- Πολλή πλάκα. - Σ' το χαρίζω.
Για τους δικούς σου.
- Δεν μπορώ. - Γιατί;
Κάποια πράγματα χαραμίζονται στα 4χρονα.
Τίποτα δε χάνεται.
- Άντε! - Ναι.
Δεν το έχω ξαναδεί έτσι, ανοιχτό.
Παρμεζάνα θέλετε;
Θέλει λίγο τυρί.
Τι λες να νομίζουν ότι κάνουμε όσοι μας βλέπουν τώρα;
Κάποια νέα σειρά, σίγουρα.
Ναι, αλλά δε μοιάζει με εκπομπή αυτό.
Τι σχέση έχει η λογική με το τι νομίζει κανείς;
Η καλύτερή σου ατάκα ως τώρα.
Και σκεφτόμουνα…
Όλοι αυτοί θα πάνε σπίτια τους
να κοιμηθούν, στο διαμέρισμά τους.
Όλος ο κόσμος κοιμάται.
Όλοι θα πλαγιάσουν.
Σκέψου το.
Σε όλη την πόλη, μόνο κόσμος που κοιμάται.
Είναι κουλό!
- Σαν μαστουρωμένη μιλάς. - Αλλά δεν είμαι, το ξέρω.
Σοβαρά, μου θυμίζεις εμένα.
- Ναι; - Τώρα βλέπω γιατί εξουθενώνω τους άλλους.
Φρίκη!
Ωραία, μας είπες το τέλειο πρωί, με έναν εσπρέσο.
Πρώτα, να ξυπνάω ξεκούραστη. Από κει αρχίζουμε.
Πάω τα παιδιά σχολείο. Το απολαμβάνω.
Είναι φθινόπωρο ή άνοιξη.
Ξεκινούν πολύ πιο εύκολα για να βγουν.
Φέρονται πιο όμορφα.
Δεν έχεις να τσακώνεσαι για τα ρούχα,
ή για το κράτος, που πάντα το αναφέρω.
Γιατί;
"Το κράτος λέει φόρα κάλτσες".
"Μη με κάνεις να φωνάξω το κράτος!"
Ωραία συμβουλή για γονείς.
Ναι. "Κράτος".
Θέλετε κάτι άλλο;
- Όχι, δεν… - Έναν καφέ ακόμα;
- Κάτσε! - Ναι.
Έτσι κάναμε παλιά με τον Λάρι Μίλερ.
"Σκέφτομαι μετά να πάμε για…"
Και μιλάς, αλλά τα μάτια σου αντιδρούν.
"Οπότε, έλεγα να οδηγήσεις εσύ και…"
Περιμένεις ότι θα προτείνω να τσοντάρω;
Να προσποιηθώ ότι…;
Πόσες φορές ακόμα θα γελάσεις;
Δεν ξέρω.
Λοιπόν, είναι 37 δολάρια.
- Πόσα αφήνεις για τιπ; - Δέκα.
- Θα πας στην κόλαση! - Δεν είναι αρκετά;
- Όχι! - Κάτσε! Αφαιρείς τα δεκαδικά.
Αν ήταν 40 δολάρια, θ' άφηνες 8, άρα 20%.
Όχι; Τι, λάθος…; Βοήθεια!
Βεβαίως, να βοηθήσω.
Όλοι θα τη ρωτούν:
"Θεέ μου! Εσύ σέρβιρες αυτούς τους δύο;
- Πόσο τιπ σού άφησαν;" - Πόσο;
Τι θα ήθελες να πει;
- Είκοσι δολάρια. - Ναι. Σίγουρα;
- Δέκα. Βγάζεις τον δεκαδικό. - Καλά, περίμενε.
Θα αφήσεις…
Καλά, ο λεφτάς! Απίστευτο.
- Σίχαμα; - Αηδία.
- Χυδαίο; - Αισχρό.
Όχι, είναι ωραίο. Είμαι βλαμ…
- Στ' αλήθεια τώρα… - Τι είναι αλήθεια και τι όχι;
Πες μου, και θα 'χουμε κερδίσει κάτι.
Ευτυχώς δεν είσαι άντρας μου.
- Σάρα, οδήγα εσύ. - Σοβαρά;
- Δε θες; - Ναι, φυσικά!
Είναι πολύ πίσω η θέση. Μετακινείται;
- Ναι, έχει… - Θυμάμαι, η μαμά μου, παλιά…
Ναι, όλο μαζί, έτσι…
Βάζει πλάτη όλη η οικογένεια, για να τη μετακινήσεις.
Με το τρία!
- Ναι. - Βρε συ!
Κοίτα σιγουριά! Πολύ μ' αρέσει!
Τώρα είσαι στ' αλήθεια μαμά.
Νιώθω σαν παιδί που το πηγαίνουν στο μπόουλινγκ ή στο σινεμά.
- Βόρεια; - Ναι, το μαύρο SUV με…
- Με την κάμερα που εξέχει; - Ναι. Κλασικό κι αυτό.
Όπως το βλέμμα στον λογαριασμό.
Λες "Με την κάμερα;" Και λέω "Ναι".
- Πω πω! - Καλά…
Βγαίνουμε στον κεντρικό.
Από κει, από κει.
- Λες να μπω; - Ναι.
Έλα, τι έπαθες; Στο 1976 είμαστε, ξεκόλλα!
Η ζώνη είναι θάνατος!
Σε σφίγγει όλο και περισσότερο.
Συγγνώμη. Δε θα με πιστέψεις, αλλά κανονικά είμαι καλή οδηγός.
- Τι λέει η ζώνη; - Φρίκη.
Αν δεν την κρατάω, θα θέλω εγχείριση για μπαλονάκι.
Ελπίζω… Συγγνώμη.
Θεέ μου.
Τι το θέλουν αυτό σ' όλα τα ράδια;
- Το 4 και το 5. - Δεν ξέρω!
- Το είχαν πάντα στα AM. - Σωστά!
- Γιατί "4"; - Τι είναι αυτό;
Τι είναι το "4";
- Δεν ξέρω. - Θεέ μου, φοβερή παρατήρηση.
Αν ήταν η μαμά μου εδώ,
θα είχε το Tapestry της Κάρολ Κινγκ σε κασέτα 8-τρακ.
Αυτό που λέει "Μπαμπά, να δανειστώ το αμάξι;" Του Τσέιπιν.
Είχε τίτλο "Cat's Cradle" κι έκανε ζημιά σε πολλούς μπαμπάδες.
Κι ο Χάρι Τσέιπιν πέθανε κάπου εδώ.
Έπαθε βαρύ καρδιακό οδηγώντας Σκαραβαίο στην Περιφερειακή του Λονγκ Άιλαντ.
Ηχογράφησα μαζί του ελάχιστα πιο πριν.
- Άντε! - Ναι.
- Με τον Χάρι Τσέιπιν; - Με όλα μου τα αδέρφια.
"FLOWERS ARE RED" ΧΑΡΙ ΤΣΕΪΠΙΝ - 1978
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΑΓΓΟ
Ο γιος μου μιλούσε για το μέλλον,
κι αναρωτήθηκα, εσύ πώς έβλεπες το δικό σου;
Τι ήθελες να κάνεις; Τι σ' άρεσε;
Θα σου πω τι πίστευα στην ηλικία του.
"Ο κόσμος είναι υπέροχος, γιατί έχει ποδήλατα,
έχει παιχνίδια, κι έχει γλυκά κορίτσια".
Μετά πρωτοείδα διαφήμιση ταμπόν.
Και σκέφτηκα "Αυτό εκεί ίσως είναι κάτι άλλο…
απ' ό,τι φαίνεται".
Για τα δυο πρώτα ήμουνα σίγουρος.
- Παιχνίδια, ποδήλατα. - Ναι.
Δεν έχουν κουλά διαφημιστικά.
Όχι! Αυτά έκαναν τον κόσμο τέλειο, για μένα.
"Θα 'ναι τέλεια! Θα μ' αρέσει εδώ".
"Που θα 'μαι άνθρωπος".
Παιχνίδια, ποδήλατα, γλυκά κορίτσια.
Αυτό ίσως να 'ναι κάπως αλλιώς. Ναι.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου